حَدَّثَنَا مُسَدَّدُ بْنُ مُسَرْهَدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ فَتَذَاكَرْنَا مُتْعَةَ النِّسَاءِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ رَبِيعُ بْنُ سَبْرَةَ أَشْهَدُ عَلَى أَبِي أَنَّهُ حَدَّثَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْهَا فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ .
Бизга Мусаддад ибн Мусарҳад ривоят қилди, бизга Абдулворис ривоят қилди, у Исмоил ибн Умайядан, у Зуҳрийдан ривоят қилди, у деди: Биз Умар ибн Абдулазиз ҳузурида эдик, шунда биз аёллар билан мутъа (вақтли никоҳ) ҳақида музокара қилдик. Шунда унга Робиъ ибн Сабра деб аталадиган бир киши деди: «Мен отам ҳақида гувоҳлик бераманки, у ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ундан (мутъадан) Видолашув ҳажжида ман қилдилар.»