حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي أَبُو عَامِرٍ، حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ رَاشِدٍ، عَنِ الْحَسَنِ، حَدَّثَنِي مَعْقِلُ بْنُ يَسَارٍ، قَالَ كَانَتْ لِي أُخْتٌ تُخْطَبُ إِلَىَّ فَأَتَانِي ابْنُ عَمٍّ لِي فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ ثُمَّ طَلَّقَهَا طَلاَقًا لَهُ رَجْعَةٌ ثُمَّ تَرَكَهَا حَتَّى انْقَضَتْ عِدَّتُهَا فَلَمَّا خُطِبَتْ إِلَىَّ أَتَانِي يَخْطُبُهَا فَقُلْتُ لاَ وَاللَّهِ لاَ أُنْكِحُهَا أَبَدًا . قَالَ فَفِيَّ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ } الآيَةَ . قَالَ فَكَفَّرْتُ عَنْ يَمِينِي فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, менга Абу Омир ривоят қилди, бизга Аббод ибн Рошид ал-Ҳасандан ривоят қилди, менга Маъқил ибн Ясор ривоят қилди. У деди: Менинг бир синглим бор эди, ундан менга совчилик қилинарди. Бир амакиваччам келиб, мен уни унга никоҳлаб бердим. Сўнг у уни қайтариб олиш ҳуқуқи бўлган талоқ билан талоқ қилди, сўнг иддаси тугагунча уни тарк этди. Сўнг ундан менга совчилик қилинганда, у (яна) совчилик қилгани келди. Мен: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, уни ҳеч қачон унга никоҳлаб бермайман» дедим. (Маъқил) деди: Бас, мен ҳақимда ушбу оят нозил бўлди: ‹Аёлларни талоқ қилганингизда, улар иддаларини тўлдирсалар, ўз эрларига (қайта) турмушга чиқишларига тўсқинлик қилманг› (оят). (Маъқил) деди: Бас, мен қасамим учун каффорат тўладим ва уни унга никоҳлаб бердим.