حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو عِمْرَانَ الْجَوْنِيُّ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيِّ، عَنْ مَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ النُّعْمَانَ، - يَعْنِي ابْنَ مُقَرِّنٍ - قَالَ شَهِدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا لَمْ يُقَاتِلْ مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ أَخَّرَ الْقِتَالَ حَتَّى تَزُولَ الشَّمْسُ وَتَهُبَّ الرِّيَاحُ وَيَنْزِلَ النَّصْرُ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Абу Имрон ал-Жавний Алқама ибн Абдуллаҳ ал-Музанийдан, у Маъқил ибн Ясордан хабар бердики, Нуъмон — яъни Ибн Муқаррин — деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай қилганини кўрдим: агар куннинг бошида жанг қилмасалар, жангни қуёш оғиб, шамоллар эсиб ва нусрат (ёрдам) нозил бўлгунча кечиктирар эдилар.