حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدِّمَشْقِيُّ أَبُو النَّضْرِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ شُعَيْبٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو زُرْعَةَ، يَحْيَى بْنُ أَبِي عَمْرٍو السَّيْبَانِيُّ عَنْ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ وَاثِلَةَ بْنِ الأَسْقَعِ، قَالَ نَادَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ فَخَرَجْتُ إِلَى أَهْلِي فَأَقْبَلْتُ وَقَدْ خَرَجَ أَوَّلُ صَحَابَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَطَفِقْتُ فِي الْمَدِينَةِ أُنَادِي أَلاَ مَنْ يَحْمِلُ رَجُلاً لَهُ سَهْمُهُ فَنَادَى شَيْخٌ مِنَ الأَنْصَارِ قَالَ لَنَا سَهْمُهُ عَلَى أَنْ نَحْمِلَهُ عَقَبَةً وَطَعَامُهُ مَعَنَا قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ فَسِرْ عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ تَعَالَى . قَالَ فَخَرَجْتُ مَعَ خَيْرِ صَاحِبٍ حَتَّى أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْنَا فَأَصَابَنِي قَلاَئِصُ فَسُقْتُهُنَّ حَتَّى أَتَيْتُهُ فَخَرَجَ فَقَعَدَ عَلَى حَقِيبَةٍ مِنْ حَقَائِبِ إِبِلِهِ ثُمَّ قَالَ سُقْهُنَّ مُدْبِرَاتٍ . ثُمَّ قَالَ سُقْهُنَّ مُقْبِلاَتٍ . فَقَالَ مَا أَرَى قَلاَئِصَكَ إِلاَّ كِرَامًا - قَالَ - إِنَّمَا هِيَ غَنِيمَتُكَ الَّتِي شَرَطْتُ لَكَ . قَالَ خُذْ قَلاَئِصَكَ يَا ابْنَ أَخِي فَغَيْرَ سَهْمِكَ أَرَدْنَا .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ад-Димашқий Абун-Назр ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Шуъайб ривоят қилди, менга Абу Зуръа Яҳё ибн Абу Амр ас-Сайбоний Амр ибн Абдуллаҳдан хабар берди, у Восила ибн ал-Асқаъдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Табук ғазотида (жангга) нидо қилдилар. Мен аҳлим олдига (хайрлашгани) чиқдим, сўнг қайтиб келдим, бироқ Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг биринчи саҳобалари аллақачон (йўлга) чиқиб бўлган эдилар. Мен Мадинада: ‹Диққат, ким бир кишини (уловсизни) ўз улушига (саҳмига) ҳамроҳ қилиб олиб боради?› деб нидо қила бошладим. Ансорлардан бир кекса киши нидо қилиб: ‹Унинг улуши бизга бўлиши шарти билан, навбатма-навбат (мингаштириб) олиб борамиз ва таоми ҳам биз билан бирга бўлади› деди. Мен: ‹Ҳа (рози)› дедим. У: ‹Бас, Аллаҳ таолонинг баракаси билан йўлга чиқ› деди. У деди: Мен энг яхши ҳамроҳ билан чиқдим, охири Аллаҳ бизга (ғаниматни) қайтариб берди (ғалаба берди). Менга (улуш сифатида) ёш туялар тегди, мен уларни ҳайдаб келдим, охири унинг олдига етиб бордим. У чиқиб, туяларининг юк хуржунларидан бирига ўтирди, сўнг: ‹Уларни орқаси билан (орқага) ҳайдаб кўрсат› деди. Сўнг: ‹Уларни олди билан ҳайдаб кўрсат› деди. Сўнг: ‹Сенинг ёш туяларингни фақат асл (тоза зотли) деб кўряпман› деди. (Мен) дедим: ‹Булар сен менга шартлашган ғаниматингдир›. У: ‹Ёш туяларингни ол, эй жияним, биз сенинг улушингдан бошқасини хоҳламаган эдик (яъни улушингни қайтариб берамиз)› деди.