حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَدَبَ أَصْحَابَهُ فَانْطَلَقُوا إِلَى بَدْرٍ فَإِذَا هُمْ بِرَوَايَا قُرَيْشٍ فِيهَا عَبْدٌ أَسْوَدُ لِبَنِي الْحَجَّاجِ فَأَخَذَهُ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلُوا يَسْأَلُونَهُ أَيْنَ أَبُو سُفْيَانَ فَيَقُولُ وَاللَّهِ مَا لِي بِشَىْءٍ مِنْ أَمْرِهِ عِلْمٌ وَلَكِنْ هَذِهِ قُرَيْشٌ قَدْ جَاءَتْ فِيهِمْ أَبُو جَهْلٍ وَعُتْبَةُ وَشَيْبَةُ ابْنَا رَبِيعَةَ وَأُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ . فَإِذَا قَالَ لَهُمْ ذَلِكَ ضَرَبُوهُ فَيَقُولُ دَعُونِي دَعُونِي أُخْبِرْكُمْ . فَإِذَا تَرَكُوهُ قَالَ وَاللَّهِ مَا لِي بِأَبِي سُفْيَانَ مِنْ عِلْمٍ وَلَكِنْ هَذِهِ قُرَيْشٌ قَدْ أَقْبَلَتْ فِيهِمْ أَبُو جَهْلٍ وَعُتْبَةُ وَشَيْبَةُ ابْنَا رَبِيعَةَ وَأُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ قَدْ أَقْبَلُوا . وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَهُوَ يَسْمَعُ ذَلِكَ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّكُمْ لَتَضْرِبُونَهُ إِذَا صَدَقَكُمْ وَتَدَعُونَهُ إِذَا كَذَبَكُمْ هَذِهِ قُرَيْشٌ قَدْ أَقْبَلَتْ لِتَمْنَعَ أَبَا سُفْيَانَ " . قَالَ أَنَسٌ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا مَصْرَعُ فُلاَنٍ غَدًا " . وَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى الأَرْضِ " وَهَذَا مَصْرَعُ فُلاَنٍ غَدًا " . وَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى الأَرْضِ " وَهَذَا مَصْرَعُ فُلاَنٍ غَدًا " . وَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى الأَرْضِ فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا جَاوَزَ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ مَوْضِعِ يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُخِذَ بِأَرْجُلِهِمْ فَسُحِبُوا فَأُلْقُوا فِي قَلِيبِ بَدْرٍ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, деди: бизга Ҳаммод Собитдан, у Анасдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларини чорлади, улар Бадрга жўнадилар. Шунда улар Қурайшнинг сув ташувчи туяларига дуч келдилар, уларнинг ичида Банил-Ҳажжожга тегишли қора бир қул бор эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари уни ушлаб олдилар ва ундан «Абу Суфён қаерда?» деб сўрай бошладилар. У эса: «Валлаҳи, мен унинг ишидан ҳеч нарса билмайман, лекин мана бу Қурайш келди, уларнинг ичида Абу Жаҳл, Рабиаънинг икки ўғли Утба ва Шайба ҳамда Умайя ибн Халаф бор» дерди. У уларга шуни айтганда, уни урардилар, шунда у: «Мени қўйиб юборинглар, мени қўйиб юборинглар, сизларга хабар бераман» дерди. Уни қўйганларида эса: «Валлаҳи, мен Абу Суфён ҳақида ҳеч нарса билмайман, лекин мана бу Қурайш келди, уларнинг ичида Абу Жаҳл, Рабиаънинг икки ўғли Утба ва Шайба ҳамда Умайя ибн Халаф бор, улар келишди» дерди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқиётган эди ва буни эшитарди. Намоздан чиқгач, у: «Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, сизлар у рост гапирганда уни урасизлар ва ёлғон гапирганда уни қўйиб юборасизлар. Мана бу Қурайш Абу Суфённи ҳимоя қилиш учун келди» деди. Анас деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бу фалончининг эртанги ўлим жойидир» ва қўлини ерга қўйди, «ва бу фалончининг эртанги ўлим жойидир» ва қўлини ерга қўйди, «ва бу фалончининг эртанги ўлим жойидир» ва қўлини ерга қўйди. Сўнгра: «Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, улардан бирортаси Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қўли қўйган жойдан ошиб ўтмади» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улар ҳақида амр қилди, шунда улар оёқларидан ушланиб судралиб, Бадр қудуғига ташланди.