حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَلِيٍّ الْمُقَدَّمِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَشْعَثُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، - يَعْنِي السِّجِسْتَانِيَّ ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، وَهَذَا، لَفْظُهُ ح وَحَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَتِ الْمَرْأَةُ تَكُونُ مِقْلاَتًا فَتَجْعَلُ عَلَى نَفْسِهَا إِنْ عَاشَ لَهَا وَلَدٌ أَنْ تُهَوِّدَهُ فَلَمَّا أُجْلِيَتْ بَنُو النَّضِيرِ كَانَ فِيهِمْ مِنْ أَبْنَاءِ الأَنْصَارِ فَقَالُوا لاَ نَدَعُ أَبْنَاءَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَىِّ } قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْمِقْلاَتُ الَّتِي لاَ يَعِيشُ لَهَا وَلَدٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Умар ибн Алий ал-Муқаддамий ривоят қилди, деди: бизга Ашъас ибн Абдуллаҳ — яъни ас-Сижистоний — ривоят қилди (ҳ). Ва бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, деди: бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, ва бу унинг лафзи (ҳ). Ва бизга Ҳасан ибн Алий ривоят қилди, деди: бизга Ваҳб ибн Жарир Шуъбадан, у Абу Бишрдан, у Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди, у деди: Аёл фарзанди тирик қолмайдиган бўлса, агар тирик фарзанди қолса, уни яҳудий қилишни ўзига аҳд қилиб оларди. Банун-Назир сургун қилинганида, уларнинг ичида ансорларнинг фарзандларидан ҳам бор эди. Шунда улар: «Биз фарзандларимизни қўймаймиз» дедилар. Бас, Аллаҳ азза ва жалла: «Дийнда мажбурлаш йўқдир; тўғри йўл адашишдан равшан бўлди» оятини нозил қилди. Абу Довуд деди: «Миқлот» — фарзанди тирик қолмайдиган аёлдир.