حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي صَفْوَانُ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ الأَشْجَعِيِّ، قَالَ خَرَجْتُ مَعَ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ فِي غَزْوَةِ مُؤْتَةَ فَرَافَقَنِي مَدَدِيٌّ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ لَيْسَ مَعَهُ غَيْرُ سَيْفِهِ فَنَحَرَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ جَزُورًا فَسَأَلَهُ الْمَدَدِيُّ طَائِفَةً مِنْ جِلْدِهِ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ فَاتَّخَذَهُ كَهَيْئَةِ الدَّرَقِ وَمَضَيْنَا فَلَقِينَا جُمُوعَ الرُّومِ وَفِيهِمْ رَجُلٌ عَلَى فَرَسٍ لَهُ أَشْقَرَ عَلَيْهِ سَرْجٌ مُذْهَبٌ وَسِلاَحٌ مُذْهَبٌ فَجَعَلَ الرُّومِيُّ يُغْرِي بِالْمُسْلِمِينَ فَقَعَدَ لَهُ الْمَدَدِيُّ خَلْفَ صَخْرَةٍ فَمَرَّ بِهِ الرُّومِيُّ فَعَرْقَبَ فَرَسَهُ فَخَرَّ وَعَلاَهُ فَقَتَلَهُ وَحَازَ فَرَسَهُ وَسِلاَحَهُ فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِلْمُسْلِمِينَ بَعَثَ إِلَيْهِ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فَأَخَذَ مِنَ السَّلَبِ قَالَ عَوْفٌ فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ يَا خَالِدُ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى بِالسَّلَبِ لِلْقَاتِلِ قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي اسْتَكْثَرْتُهُ . قُلْتُ لَتَرُدَّنَّهُ عَلَيْهِ أَوْ لأُعَرِّفَنَّكَهَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَنْ يَرُدَّ عَلَيْهِ قَالَ عَوْفٌ فَاجْتَمَعْنَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَصَصْتُ عَلَيْهِ قِصَّةَ الْمَدَدِيِّ وَمَا فَعَلَ خَالِدٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا خَالِدُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ " قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَكْثَرْتُهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا خَالِدُ رُدَّ عَلَيْهِ مَا أَخَذْتَ مِنْهُ " . قَالَ عَوْفٌ فَقُلْتُ لَهُ دُونَكَ يَا خَالِدُ أَلَمْ أَفِ لَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَمَا ذَلِكَ " فَأَخْبَرْتُهُ قَالَ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا خَالِدُ لاَ تَرُدَّ عَلَيْهِ هَلْ أَنْتُمْ تَارِكُونَ لِي أُمَرَائِي لَكُمْ صِفْوَةُ أَمْرِهِمْ وَعَلَيْهِمْ كَدَرُهُ " .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Ҳанбал айтиб бериб деди: бизга Валидий ибн Муслим айтиб бериб деди: менга Сафвон ибн Амр Абдурраҳмон ибн Жубайр ибн Нуфайрдан, у отасидан, у Авф ибн Молик ал-Ашжаъийдан айтиб бердики, у деди: Муъта ғазотида Зайд ибн Ҳориса билан бирга чиқдим. Яманлик бир мададкор менга ҳамроҳ бўлди, унинг ёнида қиличдан бошқа нарсаси йўқ эди. Мусулмонлардан бир киши бир туяни сўйди. Мададкор ундан унинг терисидан бир бўлак сўради, у эса унга берди. У буни қалқонга ўхшатиб ишлатди. Биз йўлга тушдик ва Рум жамоаларига дуч келдик. Уларнинг орасида малла отга минган, устида тилладан эгар ва тилла қурол бўлган бир киши бор эди. Румлик мусулмонларни қутқуламоққа бошлади. Мададкор унга бир қоя орқасида пойлаб ўтирди. Румлик унинг ёнидан ўтганда, у отининг пайини кесди ва у (от) йиқилди. Сўнг у унинг устига чиқиб, уни ўлдирди ва отини ҳамда қуролини ўлжага олди. Аллаҳ азза ва жалла мусулмонларга ғалаба берганда, Холид ибн Валидий унга одам юборди ва ўлжадан олди. Авф деди: Мен унинг олдига келиб: ‹Эй Холид, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўлжани ўлдирувчига ҳукм қилганини билмайсанми?› дедим. У: ‹Ҳа, лекин мен уни кўп деб топдим› деди. Мен: ‹Уни унга қайтар, ёки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида буни сенга танитаман› дедим. У эса унга қайтаришдан бош тортди. Авф деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида тўпландик. Мен у кишига мададкорнинг воқеасини ва Холид нима қилганини сўзлаб бердим. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Холид, сени қилган ишингга нима ундади?» дедилар. У: ‹Эй Расулуллаҳ, мен уни кўп деб топдим› деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Холид, ундан олган нарсангни унга қайтар» дедилар. Авф деди: Мен унга: ‹Мана, эй Холид! Мен сенга ваъдамни бажармадимми?!› дедим. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу нима?» дедилар. Мен у кишига хабар бердим. (У деди:) Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ғазабланиб: «Эй Холид, унга қайтарма! Сизлар менга амирларимни қолдирмайсизларми? Сизларга уларнинг ишларининг софлиги, уларга эса лойқалиги» дедилар.»