حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا مُجَمِّعُ بْنُ يَعْقُوبَ بْنِ مُجَمِّعِ بْنِ يَزِيدَ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَعْقُوبَ بْنَ مُجَمِّعٍ، يَذْكُرُ عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ عَمِّهِ، مُجَمِّعِ بْنِ جَارِيَةَ الأَنْصَارِيِّ وَكَانَ أَحَدَ الْقُرَّاءِ الَّذِينَ قَرَءُوا الْقُرْآنَ قَالَ شَهِدْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا انْصَرَفْنَا عَنْهَا إِذَا النَّاسُ يَهُزُّونَ الأَبَاعِرَ فَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ لِبَعْضٍ مَا لِلنَّاسِ قَالُوا أُوحِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَخَرَجْنَا مَعَ النَّاسِ نُوجِفُ فَوَجَدْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَاقِفًا عَلَى رَاحِلَتِهِ عِنْدَ كُرَاعِ الْغَمِيمِ فَلَمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ النَّاسُ قَرَأَ عَلَيْهِمْ { إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا } فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَتْحٌ هُوَ قَالَ " نَعَمْ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّهُ لَفَتْحٌ " . فَقُسِّمَتْ خَيْبَرُ عَلَى أَهْلِ الْحُدَيْبِيَةِ فَقَسَّمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى ثَمَانِيَةَ عَشَرَ سَهْمًا وَكَانَ الْجَيْشُ أَلْفًا وَخَمْسَمِائَةٍ فِيهِمْ ثَلاَثُمِائَةِ فَارِسٍ فَأَعْطَى الْفَارِسَ سَهْمَيْنِ وَأَعْطَى الرَّاجِلَ سَهْمًا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَدِيثُ أَبِي مُعَاوِيَةَ أَصَحُّ وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ وَأَرَى الْوَهَمَ فِي حَدِيثِ مُجَمِّعٍ أَنَّهُ قَالَ ثَلاَثُمِائَةِ فَارِسٍ وَكَانُوا مِائَتَىْ فَارِسٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Ийсо ривоят қилди, бизга Мужаммиъ ибн Яъқуб ибн Мужаммиъ ибн Язид ал-Ансорий ривоят қилди, деди: Мен отам Яъқуб ибн Мужаммиънинг амакиси Абдурраҳмон ибн Язид ал-Ансорийдан, у амакиси Мужаммиъ ибн Жория ал-Ансорийдан — у Қуръанни ўқиган қорилардан бири эди — зикр қилаётганини эшитдим, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга Ҳудайбияда ҳозир бўлдик. Ундан қайтаётганимизда, бирдан одамлар туяларни қистаётган эдилар. Баъзилар бир-бирига: «Одамларга нима бўлди?» деди. Улар: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ваҳий нозил қилинди» дедилар. Биз одамлар билан бирга шошилиб чиқдик ва Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламни Курў ал-Ғамим деган жойда уловлари устида турган ҳолда топдик. Одамлар у зотнинг атрофига тўпланганда, у зот уларга «Иннаа фатаҳнаа лака фатҳан мубийнаа» (Биз сенга очиқ фатҳ ато этдик) оятини ўқиб бердилар. Бир киши: «Эй Аллаҳнинг Расули, бу фатҳми?» деди. У зот: «Ҳа, Муҳаммаднинг жони Қўлида бўлган Зотга қасамки, бу албатта фатҳдир» дедилар. Хайбар Ҳудайбия аҳлига тақсимланди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ўн саккиз улушга тақсимладилар. Қўшин бир минг беш юз киши эди, улар орасида уч юз отлиқ бор эди. У зот отлиққа икки улуш, пиёдага бир улуш бердилар. Абу Довуд деди: Абу Муовиянинг ҳадиси кўпроқ саҳиҳроқ ва амал шунга биноан. Мен Мужаммиънинг «уч юз отлиқ» деган ҳадисида хато бор деб ўйлайман — улар икки юз отлиқ эди.