حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا أَسَدُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنِي ضَمْرَةُ، أَنَّ ابْنَ زُغْبٍ الإِيَادِيَّ، حَدَّثَهُ قَالَ : نَزَلَ عَلَىَّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَوَالَةَ الأَزْدِيُّ فَقَالَ لِي : بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَغْنَمَ عَلَى أَقْدَامِنَا فَرَجَعْنَا فَلَمْ نَغْنَمْ شَيْئًا وَعَرَفَ الْجُهْدَ فِي وُجُوهِنَا فَقَامَ فِينَا فَقَالَ : " اللَّهُمَّ لاَ تَكِلْهُمْ إِلَىَّ فَأَضْعُفَ عَنْهُمْ، وَلاَ تَكِلْهُمْ إِلَى أَنْفُسِهِمْ فَيَعْجِزُوا عَنْهَا، وَلاَ تَكِلْهُمْ إِلَى النَّاسِ فَيَسْتَأْثِرُوا عَلَيْهِمْ " . ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى رَأْسِي - أَوْ قَالَ : عَلَى هَامَتِي - ثُمَّ قَالَ : " يَا ابْنَ حَوَالَةَ إِذَا رَأَيْتَ الْخِلاَفَةَ قَدْ نَزَلَتْ أَرْضَ الْمُقَدَّسَةِ فَقَدْ دَنَتِ الزَّلاَزِلُ وَالْبَلاَبِلُ وَالأُمُورُ الْعِظَامُ، وَالسَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنَ النَّاسِ مِنْ يَدِي هَذِهِ مِنْ رَأْسِكَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَوَالَةَ حِمْصِيٌّ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Асад ибн Мусо ривоят қилди, бизга Муовия ибн Солиҳ ривоят қилди, менга Замра ривоят қилди, унга Ибн Зуғб ал-Иёдий ривоят қилди. У деди: Менинг ҳузуримга Абдуллаҳ ибн Ҳавола ал-Аздий тушди ва менга деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни пиёда ўлжа олишимиз учун юбордилар. Биз қайтдик, аммо ҳеч нарса ўлжа олмадик ва у юзларимиздаги чарчоқни билди. Шунда у орамизда туриб деди: «Аллаҳим, уларни менга топширмагин, мен уларга кучим етмайди; уларни ўзларига ҳам топширмагин, улар ўзларидан ожиз қолади; уларни одамларга ҳам топширмагин, улар уларга нисбатан ўзларини афзал кўради.» Сўнг қўлини бошимга қўйди — ёки деди: тепамга — кейин деди: «Эй Ибн Ҳавола, қачон хилофат муқаддас заминга тушганини кўрсанг, билки зилзилалар, ваҳималар ва катта ишлар яқинлашибди. Ўша кунда Қиёмат одамларга менинг бу қўлим бошингга яқин бўлганидан ҳам яқиндир.» Абу Довуд деди: Абдуллаҳ ибн Ҳавола ҳимсликлик эди.