حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، وَأَبُو بَكْرٍ ابْنَا أَبِي شَيْبَةَ - وَهَذَا لَفْظُ أَبِي بَكْرٍ - عَنْ مُعْتَمِرِ بْنِ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ أَبِي حَكَمٍ الْغِفَارِيَّ، يَقُولُ حَدَّثَتْنِي جَدَّتِي، عَنْ عَمِّ أَبِي رَافِعِ بْنِ عَمْرٍو الْغِفَارِيِّ، قَالَ كُنْتُ غُلاَمًا أَرْمِي نَخْلَ الأَنْصَارِ فَأُتِيَ بِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا غُلاَمُ لِمَ تَرْمِي النَّخْلَ " . قَالَ آكُلُ . قَالَ " فَلاَ تَرْمِ النَّخْلَ وَكُلْ مِمَّا يَسْقُطُ فِي أَسْفَلِهَا " . ثُمَّ مَسَحَ رَأْسَهُ فَقَالَ " اللَّهُمَّ أَشْبِعْ بَطْنَهُ " .
Бизга Усмон ва Абу Бакр — Абу Шайбанинг икки ўғли, бу Абу Бакрнинг лафзидир — Муътамир ибн Сулаймондан ривоят қилди. У деди: Мен Ибн Абу Ҳакам ал-Ғифорийдан эшитдим, у айтар эди: Менга бувим Абу Рофиъ ибн Амр ал-Ғифорийнинг амакисидан ривоят қилди. У деди: Мен бола эдим, ансорларнинг хурмосига (тош) отар эдим. Мени Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келтиришди. У: «Эй бола, нега хурмога (тош) отасан?» деди. У (мен): «Ейиш учун», деди. У: «Хурмога (тош) отма, унинг тагига тушганидан е», деди. Сўнг бошимни силади ва: «Аллаҳим, унинг қорнини тўйдир», деди.