حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ حَكِيمٍ الضَّبِّيِّ، قَالَ خَافَ مِنْ زِيَادٍ أَوِ ابْنِ زِيَادٍ فَأَتَى الْمَدِينَةَ فَلَقِيَ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ فَنَسَبَنِي فَانْتَسَبْتُ لَهُ فَقَالَ يَا فَتَى أَلاَ أُحَدِّثُكَ حَدِيثًا قَالَ قُلْتُ بَلَى رَحِمَكَ اللَّهُ . قَالَ يُونُسُ أَحْسِبُهُ ذَكَرَهُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ أَوَّلَ مَا يُحَاسَبُ النَّاسُ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنْ أَعْمَالِهِمُ الصَّلاَةُ قَالَ يَقُولُ رَبُّنَا جَلَّ وَعَزَّ لِمَلاَئِكَتِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ انْظُرُوا فِي صَلاَةِ عَبْدِي أَتَمَّهَا أَمْ نَقَصَهَا فَإِنْ كَانَتْ تَامَّةً كُتِبَتْ لَهُ تَامَّةً وَإِنْ كَانَ انْتَقَصَ مِنْهَا شَيْئًا قَالَ انْظُرُوا هَلْ لِعَبْدِي مِنْ تَطَوُّعٍ فَإِنْ كَانَ لَهُ تَطَوُّعٌ قَالَ أَتِمُّوا لِعَبْدِي فَرِيضَتَهُ مِنْ تَطَوُّعِهِ ثُمَّ تُؤْخَذُ الأَعْمَالُ عَلَى ذَاكُمْ " .
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Исмоил ривоят қилди, бизга Юнус Ҳасандан, у Анас ибн Ҳаким Даббийдан ривоят қилди, у деди: У Зиёддан ёки ибн Зиёддан қўрқиб, Мадинага келди ва Абу Ҳурайрани учратди. Ровий деди: У менинг насабимни сўради, мен унга насабимни айтдим. У: «Эй йигит, сенга бир ҳадис айтиб бермайми?» деди. Мен: «Албатта, Аллаҳ сенга раҳм қилсин» дедим. Юнус деди: Ўйлайманки, у уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан зикр қилди. У деди: «Қиёмат куни одамлар амалларидан биринчи ҳисоб берадиган нарса намоздир. Раббимиз — Жалла ва Азза — ўзи яхши билгани ҳолда малакларига айтади: Бандамнинг намозига қаранглар, уни тамом қилибдими ёки камайтирибдими? Агар у тўлиқ бўлса, унга тўлиқ деб ёзилади. Агар ундан бирор нарса камайтирган бўлса, айтади: Бандамнинг нафл намози борми, қарангларъ. Агар унинг нафли бўлса, айтади: Бандамнинг фарзини нафлидан тўлдирингларъ. Сўнг амаллар мана шунга кўра олинади».