حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ، - يَعْنِي ابْنَ سَلاَّمٍ - عَنْ زَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَلاَّمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي السَّلُولِيُّ، - هُوَ أَبُو كَبْشَةَ - عَنْ سَهْلِ ابْنِ الْحَنْظَلِيَّةِ، قَالَ ثُوِّبَ بِالصَّلاَةِ - يَعْنِي صَلاَةَ الصُّبْحِ - فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَهُوَ يَلْتَفِتُ إِلَى الشِّعْبِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَانَ أَرْسَلَ فَارِسًا إِلَى الشِّعْبِ مِنَ اللَّيْلِ يَحْرُسُ .
Бизга Рабиъ ибн Нофиъ ривоят қилди, бизга Муовия — яъни ибн Саллом — Зайддан ривоят қилди: У Абу Салломнинг шундай деганини эшитди: Менга ас-Салулий — у Абу Кабша — Саҳл ибнул-Ҳанзалийядан ривоят қилди. У деди: Намозга — яъни субҳ намозига — чақирилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқиркан дара томонга қараб турарди. Абу Довуд деди: У кечаси дарага бир отлиқни қўриқчилик қилиш учун юборган эди.