حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْوَابِصِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ شَيْبَانَ، عَنْ حُصَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ يِسَافٍ، قَالَ قَدِمْتُ الرَّقَّةَ فَقَالَ لِي بَعْضُ أَصْحَابِي هَلْ لَكَ فِي رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْتُ غَنِيمَةٌ فَدَفَعْنَا إِلَى وَابِصَةَ قُلْتُ لِصَاحِبِي نَبْدَأُ فَنَنْظُرُ إِلَى دَلِّهِ فَإِذَا عَلَيْهِ قَلَنْسُوَةٌ لاَطِئَةٌ ذَاتُ أُذُنَيْنِ وَبُرْنُسُ خَزٍّ أَغْبَرُ وَإِذَا هُوَ مُعْتَمِدٌ عَلَى عَصًا فِي صَلاَتِهِ فَقُلْنَا بَعْدَ أَنْ سَلَّمْنَا . فَقَالَ حَدَّثَتْنِي أُمُّ قَيْسٍ بِنْتُ مِحْصَنٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَسَنَّ وَحَمَلَ اللَّحْمَ اتَّخَذَ عَمُودًا فِي مُصَلاَّهُ يَعْتَمِدُ عَلَيْهِ .
Бизга Абдуссалом ибн Абдурраҳмон ал-Вобисий ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, у Шайбондан, у Ҳусайн ибн Абдурраҳмондан, у Ҳилол ибн Йисофдан ривоят қилди. У деди: Мен Раққага келдим. Баъзи дўстларим менга деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан бир кишини кўришни хоҳлайсанми? Мен дедим: Ўлжа-ку. Шундай қилиб биз Вобисанинг олдига бордик. Мен дўстимга дедим: Аввал бошлаб унинг кўринишига қарайлик. Қарасак, унинг устида икки қулоқли ёпишиб турган қалпоқ ва кулранг хазз бурнуси бор эди, ва у намозида ҳассага суянган эди. Салом берганимиздан кейин сўрадик. У деди: Менга Умму Қайс бинти Миҳсан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кексайган ва вазн ортган пайтида намозгоҳида бир устун (таёқ) тутиб, унга суянар эди.