حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ شُبَيْلٍ، عَنْ أَبِي عَمْرٍو الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَ كَانَ أَحَدُنَا يُكَلِّمُ الرَّجُلَ إِلَى جَنْبِهِ فِي الصَّلاَةِ فَنَزَلَتْ { وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ } فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ وَنُهِينَا عَنِ الْكَلاَمِ .
Бизга Муҳаммад ибн Ийсо ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Абу Холид хабар берди, у ал-Ҳорис ибн Шубайлдан, у Абу Амр аш-Шайбонийдан, у Зайд ибн Арқамдан ривоят қилди. У деди: Бирортамиз намозда ёнидаги кишига гапирардик. Шунда «Аллаҳга итоатда туринг» (ояти) нозил бўлди, биз жим туришга буюрилдик ва гапиришдан қайтарилдик.