حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَيُّوبَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ امْرَأَةٍ، مِنْ بَنِي النَّجَّارِ قَالَتْ كَانَ بَيْتِي مِنْ أَطْوَلِ بَيْتٍ حَوْلَ الْمَسْجِدِ وَكَانَ بِلاَلٌ يُؤَذِّنُ عَلَيْهِ الْفَجْرَ فَيَأْتِي بِسَحَرٍ فَيَجْلِسُ عَلَى الْبَيْتِ يَنْظُرُ إِلَى الْفَجْرِ فَإِذَا رَآهُ تَمَطَّى ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَحْمَدُكَ وَأَسْتَعِينُكَ عَلَى قُرَيْشٍ أَنْ يُقِيمُوا دِينَكَ قَالَتْ ثُمَّ يُؤَذِّنُ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُهُ كَانَ تَرَكَهَا لَيْلَةً وَاحِدَةً تَعْنِي هَذِهِ الْكَلِمَاتِ .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Айюб ривоят қилди, бизга Иброҳим ибн Саъд ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Исъҳоқдан, у Муҳаммад ибн Жаъфар ибн Зубайдан, у Урва ибн Зубайдан, у Банун-Нажжордан бўлган бир аёлдан ривоят қилди. У аёл айтди: «Менинг уйим масжид атрофидаги энг баланд уй эди. Билол унинг устида бомдод азонини айтар эди. У саҳарда келиб, уй устига ўтирар ва тонгни кузатар эди. Тонгни кўргач, керишиб, сўнг: ‹Аллаҳим, мен Сенга ҳамд айтаман ва Қурайш Дийнингни тиклаши учун Сендан ёрдам сўрайман› дер эди.» У аёл айтди: «Сўнг азон айтар эди.» У аёл айтди: «Аллаҳга қасамки, мен уни бу калималарни — яъни бу сўзларни — бир кеча ҳам тарк этганини билмайман.»