حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبُو يَحْيَى الْقَتَّاتُ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ فَثَوَّبَ رَجُلٌ فِي الظُّهْرِ أَوِ الْعَصْرِ قَالَ اخْرُجْ بِنَا فَإِنَّ هَذِهِ بِدْعَةٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, бизга Абу Яҳё ал-Қаттот ривоят қилди, у Мужоҳиддан ривоят қилди. У айтди: «Мен ибн Умар билан эдим. Бир киши пешин ёки асрда тасвиб (такрор чақириқ) қилди. У: ‹Бизни олиб чиқ, чунки бу бидъатдир› деди.»