باب مَا جَاءَ فِي الْهَدْىِ فِي الْمَشْىِ إِلَى الصَّلاَةِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، أَنَّ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ عَمْرٍو، حَدَّثَهُمْ عَنْ دَاوُدَ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعْدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، حَدَّثَنِي أَبُو ثُمَامَةَ الْحَنَّاطُ، أَنَّ كَعْبَ بْنَ عُجْرَةَ، أَدْرَكَهُ وَهُوَ يُرِيدُ الْمَسْجِدَ أَدْرَكَ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ قَالَ فَوَجَدَنِي وَأَنَا مُشَبِّكٌ بِيَدَىَّ فَنَهَانِي عَنْ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا تَوَضَّأَ أَحَدُكُمْ فَأَحْسَنَ وُضُوءَهُ ثُمَّ خَرَجَ عَامِدًا إِلَى الْمَسْجِدِ فَلاَ يُشَبِّكَنَّ يَدَيْهِ فَإِنَّهُ فِي صَلاَةٍ " .
Бизга Муҳаммад ибн Сулаймон Анборий ривоят қилди, Абдулмалик ибн Амр уларга Довуд ибн Қайсдан ривоят қилибди. У деди: Менга Саъд ибн Ишоқ Абу Саъид Мақбурийдан ривоят қилди: Менга Абу Сумома Ҳаннот ривоят қилдики, Каъб ибн Ужрага, у масжидга кетаётганида, улардан бири иккинчисига етиб олди. У деди: У мени қўлларимни бир-бирига чалиштирган ҳолда топди-да, мени бундан қайтариб деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Бирингиз таҳорат қилиб, таҳоратини чиройли қилса, сўнгра масжидни кўзлаб чиқса, қўлларини бир-бирига чалиштирмасин, чунки у намоздадир.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُعَاذِ بْنِ عَبَّادٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ مَعْبَدِ بْنِ هُرْمُزَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، قَالَ حَضَرَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ الْمَوْتُ فَقَالَ إِنِّي مُحَدِّثُكُمْ حَدِيثًا مَا أُحَدِّثُكُمُوهُ إِلاَّ احْتِسَابًا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِذَا تَوَضَّأَ أَحَدُكُمْ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ لَمْ يَرْفَعْ قَدَمَهُ الْيُمْنَى إِلاَّ كَتَبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ حَسَنَةً وَلَمْ يَضَعْ قَدَمَهُ الْيُسْرَى إِلاَّ حَطَّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَنْهُ سَيِّئَةً فَلْيُقَرِّبْ أَحَدُكُمْ أَوْ لِيُبَعِّدْ فَإِنْ أَتَى الْمَسْجِدَ فَصَلَّى فِي جَمَاعَةٍ غُفِرَ لَهُ فَإِنْ أَتَى الْمَسْجِدَ وَقَدْ صَلَّوْا بَعْضًا وَبَقِيَ بَعْضٌ صَلَّى مَا أَدْرَكَ وَأَتَمَّ مَا بَقِيَ كَانَ كَذَلِكَ فَإِنْ أَتَى الْمَسْجِدَ وَقَدْ صَلَّوْا فَأَتَمَّ الصَّلاَةَ كَانَ كَذَلِكَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Муоз ибн Аббод Анбарий ривоят қилди, бизга Абу Авона Яъло ибн Атодан, у Маъбад ибн Ҳурмуздан, у Саъид ибн Мусайябдан ривоят қилди. У деди: Ансорлардан бир кишига ўлим етиб келди ва у деди: Мен сизларга бир ҳадис айтиб бераман, уни фақат Аллаҳдан ажр умид қилиб айтаман. Мен Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай деганини эшитдим: «Бирингиз таҳорат қилиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнгра намозга чиқса, ўнг оёғини кўтариши билан Аллаҳ азза ва жалла унга албатта бир яхшилик ёзади ва чап оёғини қўйиши билан Аллаҳ азза ва жалла ундан албатта бир ёмонликни тўкиб ташлайди. Бирингиз (масжидга) яқин ё узоқ бўлсин, агар масжидга келиб жамоат билан намоз ўқиса, кечирилади. Агар масжидга келганида улар бир қисмини ўқиб бўлиб, бир қисми қолган бўлса, етганини ўқиб, қолганини тўлдирса, шундай (савоб) бўлади. Агар масжидга келганида улар ўқиб бўлган бўлсалар ва у намозни тўлдирса, шундай (савоб) бўлади.»