حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبَّادٍ الأَزْدِيُّ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، حَدَّثَتْنِي طَلْحَةُ أُمُّ غُرَابٍ، عَنْ عَقِيلَةَ، - امْرَأَةٌ مِنْ بَنِي فَزَارَةَ مَوْلاَةٌ لَهُمْ - عَنْ سَلاَمَةَ بِنْتِ الْحُرِّ، أُخْتِ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ الْفَزَارِيِّ قَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ مِنْ أَشْرَاطِ السَّاعَةِ أَنْ يَتَدَافَعَ أَهْلُ الْمَسْجِدِ لاَ يَجِدُونَ إِمَامًا يُصَلِّي بِهِمْ " .
Бизга Ҳорун ибн Аббод Аздий ривоят қилди, бизга Марвон ривоят қилди, менга Талҳа Умму Ғуроб Ақиладан — Бани Фазорадан бўлган, уларнинг озод қилинган чўриси бўлган бир аёлдан — у Салама бинти Ҳуррдан, Хараша ибн Ҳурр Фазорийнинг синглисидан ривоят қилди. У деди: Мен Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай деганини эшитдим: «Албатта, қиёмат аломатларидан бири шуки, масжид аҳли бир-бирларини (имомликка) итариб, ўзларига намоз ўқиб берадиган имом топа олмайдилар.»