حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ هِلاَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَدْعُوَنَّ أَحَدُكُمْ بِالْمَوْتِ لِضُرٍّ نَزَلَ بِهِ وَلَكِنْ لِيَقُلِ اللَّهُمَّ أَحْيِنِي مَا كَانَتِ الْحَيَاةُ خَيْرًا لِي وَتَوَفَّنِي إِذَا كَانَتِ الْوَفَاةُ خَيْرًا لِي " .
Бизга Бишр ибн Ҳилол ривоят қилди, бизга Абдул Ворис Абдул Азиз ибн Суҳайбдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан бирингиз бошига тушган бир зарар сабабли ўлимни сўрамасин, балки: ‹Эй Аллаҳ, агар ҳаёт мен учун яхши бўлса, мени тирик қолдир; агар ўлим мен учун яхши бўлса, мени вафот эттир› десин» дедилар.