حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُلَىِّ بْنِ رَبَاحٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ، أَنَّهُ سَمِعَ عُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ، قَالَ ثَلاَثُ سَاعَاتٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَانَا أَنْ نُصَلِّيَ فِيهِنَّ أَوْ نَقْبُرَ فِيهِنَّ مَوْتَانَا حِينَ تَطْلُعُ الشَّمْسُ بَازِغَةً حَتَّى تَرْتَفِعَ وَحِينَ يَقُومُ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ حَتَّى تَمِيلَ وَحِينَ تَضَيَّفُ الشَّمْسُ لِلْغُرُوبِ حَتَّى تَغْرُبَ أَوْ كَمَا قَالَ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Вакиъ ривоят қилди, бизга Мусо ибн Улай ибн Робоҳ ривоят қилди, у айтди: Мен отамдан эшитдимки, у Уқба ибн Омирдан эшитган, у айтди: Уч вақт бор эди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни уларда намоз ўқишимиздан ёки ўликларимизни кўмишимиздан қайтарар эдилар: қуёш чиқиб, кўтарилгунча; тик тушлик (вақти) турганда, қуёш оғгунча; ва қуёш ботишга мойил бўлганда, ботгунча — ёки у қандай айтган бўлса.