حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُسَدَّدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، سَوْدَاءَ أَوْ رَجُلاً كَانَ يَقُمُّ الْمَسْجِدَ فَفَقَدَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَ عَنْهُ فَقِيلَ مَاتَ . فَقَالَ " أَلاَّ آذَنْتُمُونِي بِهِ " . قَالَ " دُلُّونِي عَلَى قَبْرِهِ " . فَدَلُّوهُ فَصَلَّى عَلَيْهِ .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ва Мусаддад ривоят қилиб дедилар: Бизга Ҳаммод Собитдан, у Абу Рофиъдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Бир қора аёл — ёки бир киши — масжидни супурар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни кўрмай қолди ва у ҳақида сўради. «Вафот этди» дейилди. Шунда: «Буни менга хабар бермадингизми?» деди. (Сўнг): «Мени унинг қабрига бошланглар» деди. Бас, уни бошлаб бордилар ва у устида намоз ўқиди.