حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ نَجْدَةَ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ سَالِمٍ، ح وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ الْفَضْلِ السِّجِسْتَانِيُّ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْمَاعِيلَ - بِمَعْنَاهُ عَنْ كَثِيرِ بْنِ زَيْدٍ الْمَدَنِيِّ، عَنِ الْمُطَّلِبِ، قَالَ لَمَّا مَاتَ عُثْمَانُ بْنُ مَظْعُونٍ أُخْرِجَ بِجَنَازَتِهِ فَدُفِنَ أَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً أَنْ يَأْتِيَهُ بِحَجَرٍ فَلَمْ يَسْتَطِعْ حَمْلَهُ فَقَامَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ - قَالَ كَثِيرٌ قَالَ الْمُطَّلِبُ قَالَ الَّذِي يُخْبِرُنِي ذَلِكَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ - كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِ ذِرَاعَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ حَسَرَ عَنْهُمَا ثُمَّ حَمَلَهَا فَوَضَعَهَا عِنْدَ رَأْسِهِ وَقَالَ " أَتَعَلَّمُ بِهَا قَبْرَ أَخِي وَأَدْفِنُ إِلَيْهِ مَنْ مَاتَ مِنْ أَهْلِي " .
Бизга Абдулваҳҳоб ибн Нажда ривоят қилди, бизга Саид ибн Солим ривоят қилди, (ҳ) ҳамда бизга Яҳё ибн ал-Фадл ас-Сижистоний ривоят қилди, бизга Ҳотим — яъни ибн Исмоил — шу маънода Касир ибн Зайд ал-Маданийдан, у ал-Мутталибдан ривоят қилди: Усмон ибн Мазъун вафот этиб, жанозаси чиқарилиб дафн этилгач, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир кишига унга бир тош келтиришни буюрди, аммо у уни кўтаришга қодир бўлмади. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўша (тош) томон турди ва билакларини шимариб олди — Касир деди: ал-Мутталиб деди: менга буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан хабар берган киши деди — (у) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билакларини шимарганида, мен унинг оппоқ билакларига қараб тургандекман, сўнг (тошни) кўтариб, уни (Усмоннинг) боши томонига қўйди ва деди: «Бу билан биродаримнинг қабрини белгилаб оламан ва аҳлимдан ким вафот этса, унинг ёнига дафн қиламан».