حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ يَزِيدَ أَبِي مَسْلَمَةَ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ دُفِنَ مَعَ أَبِي رَجُلٌ فَكَانَ فِي نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ حَاجَةٌ فَأَخْرَجْتُهُ بَعْدَ سِتَّةِ أَشْهُرٍ فَمَا أَنْكَرْتُ مِنْهُ شَيْئًا إِلاَّ شُعَيْرَاتٍ كُنَّ فِي لِحْيَتِهِ مِمَّا يَلِي الأَرْضَ .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд Саид ибн Язид Абу Масламадан, у Абу Надрадан, у Жобирдан ривоят қилди: У деди: Отам билан бирга бир киши дафн қилинган эди, мен буни кўнглимга сиғдира олмадим. Бас, мен уни олти ойдан кейин (қабрдан) чиқардим. Соқолида ер томонда бўлган бир неча тукдан бошқа унда ҳеч нарсани (ўзгарган деб) билмадим.