حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُمْ يُسْلِفُونَ فِي التَّمْرِ السَّنَةَ وَالسَّنَتَيْنِ وَالثَّلاَثَةَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَسْلَفَ فِي تَمْرٍ فَلْيُسْلِفْ فِي كَيْلٍ مَعْلُومٍ وَوَزْنٍ مَعْلُومٍ إِلَى أَجَلٍ مَعْلُومٍ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Суфён ибн Аби Нажиҳдан, у Абдуллаҳ ибн Касийрдан, у Абу Минҳолдан, у ибн Аббосдан ривоят қилдики, у айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (Мадинага) келдилар, улар эса хурмога бир йил, икки йил ва уч йилга салаф (олдиндан тўлаб) савдо қилар эдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким хурмога салаф қилса, маълум ўлчовда, маълум тарозида (вазнда), маълум муддатга салаф қилсин» дедилар.
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي مُحَمَّدٌ، أَوْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُجَالِدٍ قَالَ اخْتَلَفَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ شَدَّادٍ وَأَبُو بُرْدَةَ فِي السَّلَفِ فَبَعَثُونِي إِلَى ابْنِ أَبِي أَوْفَى فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ إِنْ كُنَّا نُسْلِفُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ فِي الْحِنْطَةِ وَالشَّعِيرِ وَالتَّمْرِ وَالزَّبِيبِ - زَادَ ابْنُ كَثِيرٍ - إِلَى قَوْمٍ مَا هُوَ عِنْدَهُمْ . ثُمَّ اتَّفَقَا وَسَأَلْتُ ابْنَ أَبْزَى فَقَالَ مِثْلَ ذَلِكَ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди (ҳ); ва бизга ибн Касийр ривоят қилди, бизга Шуъба хабар берди, менга Муҳаммад ёки Абдуллаҳ ибн Мужолид хабар бериб айтди: Абдуллаҳ ибн Шаддод ва Абу Бурда салаф (савдо) ҳақида ихтилоф қилдилар ва мени ибн Аби Авфонинг олдига юбордилар. Мен ундан сўрадим, у: «Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам, Абу Бакр ва Умар даврида буғдой, арпа, хурмо ва майизга салаф қилар эдик» деди. Ибн Касийр зиёда қилди: «...унинг олдида бўлмаган (маҳсулли) қавмга». Сўнг улар (равилар) иттифоқ қилдилар. Мен ибн Абзодан ҳам сўрадим, у ҳам шунга ўхшаш айтди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، وَابْنُ، مَهْدِيٍّ قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي الْمُجَالِدِ، وَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنِ ابْنِ أَبِي الْمُجَالِدِ، بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ عِنْدَ قَوْمٍ مَا هُوَ عِنْدَهُمْ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الصَّوَابُ ابْنُ أَبِي الْمُجَالِدِ وَشُعْبَةُ أَخْطَأَ فِيهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Яҳё ва ибн Маҳдий ривоят қилиб айтдилар: бизга Шуъба Абдуллаҳ ибн Аби Мужолиддан ривоят қилди; Абдурраҳмон эса ибн Аби Мужолиддан деб айтди, шу ҳадисни. (Рови): «...унинг олдида бўлмаган (маҳсулли) қавмнинг ҳузурида» деди. Абу Довуд айтди: Тўғриси ибн Аби Мужолиддир ва Шуъба бунда хато қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُصَفَّى، حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي غَنِيَّةَ، حَدَّثَنِي أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى الأَسْلَمِيِّ، قَالَ غَزَوْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الشَّامَ فَكَانَ يَأْتِينَا أَنْبَاطٌ مِنْ أَنْبَاطِ الشَّامِ فَنُسْلِفُهُمْ فِي الْبُرِّ وَالزَّيْتِ سِعْرًا مَعْلُومًا وَأَجَلاً مَعْلُومًا فَقِيلَ لَهُ مِمَّنْ لَهُ ذَلِكَ قَالَ مَا كُنَّا نَسْأَلُهُمْ .
Бизга Муҳаммад ибн Мусаффо ривоят қилди, бизга Абу Муғийра ривоят қилди, бизга Абдулмалик ибн Аби Ғанийя ривоят қилди, менга Абу Ишоқ Абдуллаҳ ибн Аби Авфо ал-Асламийдан ривоят қилдики, у айтди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Шомга ғазот қилдик. Бизга Шом набатийларидан (аҳлоларидан) келар эдилар ва биз уларга буғдой ва мойга маълум нархда, маълум муддатга салаф қилар эдик. Унга: «Бу (маҳсул) ўзида бор кишиларгами (салаф қилар эдингиз)?» дейилди. У: «Биз улардан сўрамас эдик» деди.