حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ رَجُلٍ، نَجْرَانِيٍّ عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَجُلاً، أَسْلَفَ رَجُلاً فِي نَخْلٍ فَلَمْ تُخْرِجْ تِلْكَ السَّنَةَ شَيْئًا فَاخْتَصَمَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " بِمَ تَسْتَحِلُّ مَالَهُ ارْدُدْ عَلَيْهِ مَالَهُ " . ثُمَّ قَالَ " لاَ تُسْلِفُوا فِي النَّخْلِ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهُ " .
Бизга Муҳаммад ибн Касийр ривоят қилди, бизга Суфён Абу Ишоқдан, у нажронийлик бир кишидан, у ибн Умардан ривоят қилдики, бир киши бошқа бир кишига хурмозорга (маҳсулга) салаф қилган эди, ўша йили у (хурмозор) ҳеч нарса чиқармади. Шунда улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга даъволашдилар. У (Набий): «Нима билан унинг молини ўзингга ҳалол қиласан? Унинг молини унга қайтар» дедилар. Сўнг: «Салоҳ-пишиқлиги кўринмагунича хурмозорга (маҳсулга) салаф қилманглар» дедилар.