حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، - يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ - عَنْ زَكَرِيَّا، حَدَّثَنَا عَامِرٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بِعْتُهُ - يَعْنِي بَعِيرَهُ - مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَاشْتَرَطْتُ حُمْلاَنَهُ إِلَى أَهْلِي قَالَ فِي آخِرِهِ " تُرَانِي إِنَّمَا مَاكَسْتُكَ لأَذْهَبَ بِجَمَلِكَ خُذْ جَمَلَكَ وَثَمَنَهُ فَهُمَا لَكَ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё — яъни ибн Саъид — Закариёдан ривоят қилди, бизга Омир Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилди. У деди: Мен уни — яъни ўз туямни — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга сотдим ва уни ўз аҳлимга етказиб олишни шарт қилдим. У зот охирида: «Мен сен билан савдолашдим деб сени туянгсиз қолдирмоқчи деб ўйлайсанми? Туянгни ҳам, баҳосини ҳам ол, иккаласи ҳам сеники бўлсин», дедилар.