حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، ح وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الْوَاحِدِ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، أَوْ عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ - شَكَّ الشَّيْخُ - عَنْ كَثِيرِ بْنِ زَيْدٍ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ رَبَاحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الصُّلْحُ جَائِزٌ بَيْنَ الْمُسْلِمِينَ " . زَادَ أَحْمَدُ " إِلاَّ صُلْحًا أَحَلَّ حَرَامًا أَوْ حَرَّمَ حَلاَلاً " . وَزَادَ سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ " .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Маҳрий, бизга Ибн Ваҳб, менга Сулаймон ибн Билол хабар берди (ҳ), ва бизга Аҳмад ибн Абдулвоҳид ад-Димашқий, бизга Марвон — яъни Ибн Муҳаммад — бизга Сулаймон ибн Билол ёки Абдулазиз ибн Муҳаммад — шайх шубҳа қилди — Касир ибн Зайддан, у Валид ибн Робоҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сулҳ мусулмонлар орасида жоиздир», дедилар. Аҳмад қўшимча қилди: «Магар ҳаромни ҳалол қиладиган ёки ҳалолни ҳаром қиладиган сулҳдан бошқа». Сулаймон ибн Довуд қўшимча қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мусулмонлар ўз шартлари устидадирлар», дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، تَقَاضَى ابْنَ أَبِي حَدْرَدٍ دَيْنًا كَانَ لَهُ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا حَتَّى سَمِعَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي بَيْتِهِ فَخَرَجَ إِلَيْهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَشَفَ سِجْفَ حُجْرَتِهِ وَنَادَى كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ فَقَالَ " يَا كَعْبُ " . فَقَالَ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَأَشَارَ لَهُ بِيَدِهِ أَنْ ضَعِ الشَّطْرَ مِنْ دَيْنِكَ قَالَ كَعْبٌ قَدْ فَعَلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " قُمْ فَاقْضِهِ " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ, бизга Ибн Ваҳб, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар берди, менга Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик хабар берди: Каъб ибн Молик унга хабар беришича, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида масжидда Ибн Абу Ҳадраддан унга тегишли бўлган қарзни талаб қилди. Уларнинг овозлари Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уйида бўлиб туриб эшитадиган даражада кўтарилди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг олдиларига чиқиб, ҳужрасининг пардасини кўтариб, Каъб ибн Моликни чақирдилар ва: «Эй Каъб», дедилар. У: «Лаббайка, эй Расулуллаҳ», деди. Шунда у қўли билан унга қарзингдан ярмини қўйиб юбор (кечир) деб ишора қилдилар. Каъб: «Қилдим, эй Расулуллаҳ», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Тур, уни (қолганини) тўла», дедилар.