باب فِي أَكْلِ الأَرْنَبِ
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنْتُ غُلاَمًا حَزَوَّرًا فَصِدْتُ أَرْنَبًا فَشَوَيْتُهَا فَبَعَثَ مَعِي أَبُو طَلْحَةَ بِعَجُزِهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَقَبِلَهَا .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, Ҳишом ибн Зайддан, Анас ибн Моликдан, у деди: Мен етук бўлиб қолган бола эдим, бир қуён овладим ва уни қовурдим. Абу Талҳа унинг сонини мен билан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга юборди, мен уни у кишига келтирдим ва у киши уни қабул қилдилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ خَلَفٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي خَالِدَ بْنَ الْحُوَيْرِثِ، يَقُولُ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو كَانَ بِالصِّفَاحِ - قَالَ مُحَمَّدٌ مَكَانٌ بِمَكَّةَ - وَإِنَّ رَجُلاً جَاءَ بِأَرْنَبٍ قَدْ صَادَهَا فَقَالَ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو مَا تَقُولُ قَالَ قَدْ جِيءَ بِهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا جَالِسٌ فَلَمْ يَأْكُلْهَا وَلَمْ يَنْهَ عَنْ أَكْلِهَا وَزَعَمَ أَنَّهَا تَحِيضُ .
Бизга Яҳё ибн Халаф ривоят қилди, бизга Равҳ ибн Убода ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Холид ривоят қилди, у деди: Мен отам Холид ибн Ҳувайриснинг шундай деганини эшитдим: Абдуллаҳ ибн Амр Сифоҳ деган жойда эди — Муҳаммад айтди: у Маккадаги бир жой — ва бир киши овлаган қуённи олиб келди. У: «Эй Абдуллаҳ ибн Амр, нима дейсан?» деди. У деди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирилган эди, мен ҳам ўтирган эдим, аммо у киши уни емадилар ва ейишдан қайтармадилар ҳам, ва у (қуён) ҳайз кўради деб таъкидладилар.