باب فِي أَكْلِ حَشَرَاتِ الأَرْضِ
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا غَالِبُ بْنُ حَجْرَةَ، حَدَّثَنِي مِلْقَامُ بْنُ تَلِبٍّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ صَحِبْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ أَسْمَعْ لِحَشَرَةِ الأَرْضِ تَحْرِيمًا .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ғолиб ибн Ҳажра ривоят қилди, менга Милқом ибн Талибб ривоят қилди, отасидан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга саҳбат қилдим (ҳамроҳ бўлдим), аммо ер ҳашаротларини ҳаром қилиш ҳақида (у кишидан) эшитмадим.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ الْكَلْبِيُّ أَبُو ثَوْرٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ عِيسَى بْنِ نُمَيْلَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ ابْنِ عُمَرَ فَسُئِلَ عَنْ أَكْلِ الْقُنْفُذِ، فَتَلاَ { قُلْ لاَ أَجِدُ فِيمَا أُوحِيَ إِلَىَّ مُحَرَّمًا } الآيَةَ قَالَ قَالَ شَيْخٌ عِنْدَهُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُ ذُكِرَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " خَبِيثَةٌ مِنَ الْخَبَائِثِ " . فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ إِنْ كَانَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَذَا فَهُوَ كَمَا قَالَ مَا لَمْ نَدْرِ .
Бизга Иброҳим ибн Холид ал-Калбий Абу Савр ривоят қилди, бизга Саид ибн Мансур ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн Муҳаммад ривоят қилди, Исо ибн Нумайладан, отасидан, у деди: Мен Ибн Умарнинг олдида эдим, ундан типратикан (қунфуз) ейиш ҳақида сўралди. Шунда у: ‹Қул ла ажиду фима уҳия илайя муҳарраман... (Айт: Менга ваҳий қилинган нарсаларда... ҳаром қилинган нарсани топмайман)› оятини тиловат қилди. (У) айтди: Унинг олдидаги бир кекса: «Мен Абу Ҳурайранинг шундай деганини эшитдим: Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида тилга олинди, шунда у киши: ‹У хабислардан бири хабисдир (нопок)›, дедилар», деди. Шунда Ибн Умар: «Агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шуни айтган бўлсалар, у киши айтганидек, биз билмаган нарсадир», деди.