حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَّرَ عَلَيْنَا أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ نَتَلَقَّى عِيرًا لِقُرَيْشٍ وَزَوَّدَنَا جِرَابًا مِنْ تَمْرٍ لَمْ نَجِدْ لَهُ غَيْرَهُ فَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ يُعْطِينَا تَمْرَةً تَمْرَةً كُنَّا نَمُصُّهَا كَمَا يَمُصُّ الصَّبِيُّ ثُمَّ نَشْرَبُ عَلَيْهَا مِنَ الْمَاءِ فَتَكْفِينَا يَوْمَنَا إِلَى اللَّيْلِ وَكُنَّا نَضْرِبُ بِعِصِيِّنَا الْخَبَطَ ثُمَّ نَبُلُّهُ بِالْمَاءِ فَنَأْكُلُهُ وَانْطَلَقْنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ فَرُفِعَ لَنَا كَهَيْئَةِ الْكَثِيبِ الضَّخْمِ فَأَتَيْنَاهُ فَإِذَا هُوَ دَابَّةٌ تُدْعَى الْعَنْبَرَ فَقَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ مَيْتَةٌ وَلاَ تَحِلُّ لَنَا ثُمَّ قَالَ لاَ بَلْ نَحْنُ رُسُلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدِ اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ فَكُلُوا فَأَقَمْنَا عَلَيْهِ شَهْرًا وَنَحْنُ ثَلاَثُمِائَةٍ حَتَّى سَمِنَّا فَلَمَّا قَدِمْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " هُوَ رِزْقٌ أَخْرَجَهُ اللَّهُ لَكُمْ فَهَلْ مَعَكُمْ مِنْ لَحْمِهِ شَىْءٌ فَتُطْعِمُونَا مِنْهُ " . فَأَرْسَلْنَا مِنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَكَلَ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Абуз-Зубайр ривоят қилди, Жобирдан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни юборди ва устимизга Абу Убайда ибн ал-Жарроҳни амир қилиб қўйди — Қурайшнинг бир карвонини пойлаймиз деб. У бизга бир халта хурмони озуқа қилиб берди, ундан бошқа ҳеч нарса топмагандик. Абу Убайда бизга биттадан хурма берар эди, биз уни гўдак эмгандек сўрар, сўнг устидан сув ичар эдик, шу бизга кечгача кифоя қилар эди. Биз таёқларимиз билан дарахт баргларини қоқиб туширар, сўнг уларни сувга ҳўллаб ер эдик. Биз денгиз соҳили бўйлаб бордик, бизга катта қум тепасига ўхшаш бир нарса кўринди. Унинг олдига келдик, у анбар деб аталадиган жонивор экан. Абу Убайда деди: «Бу ўлик (жасад), бизга ҳалол эмас». Кейин у деди: «Йўқ, балки биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг элчиларимиз, Аллаҳнинг йўлидамиз ва сиз унга муҳтож бўлиб қолдингиз, шунинг учун енглар». Биз унинг устида бир ой турдик, биз уч юз киши эдик, ҳатто семириб кетдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келганимизда, буни унга айтдик. У деди: «У Аллаҳ сизлар учун чиқарган ризқдир. Унинг гўштидан олдингизда бирор нарса борми, бизга ҳам едирсангиз?». Биз ундан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга юбордик, у еди.