حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُفَضَّلِ - عَنِ ابْنِ عَجْلاَنَ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا وَقَعَ الذُّبَابُ فِي إِنَاءِ أَحَدِكُمْ فَامْقُلُوهُ فَإِنَّ فِي أَحَدِ جَنَاحَيْهِ دَاءً وَفِي الآخَرِ شِفَاءً وَإِنَّهُ يَتَّقِي بِجَنَاحِهِ الَّذِي فِيهِ الدَّاءُ فَلْيَغْمِسْهُ كُلَّهُ " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Бишр — яъни ибнул-Муфаззал — ривоят қилди, Ибн Ажлондан, Саъид ал-Мақбурийдан, Абу Ҳурайрадан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бирортангизнинг идишига пашша тушса, уни ботиринглар, чунки унинг бир қанотида дард, бошқасида шифо бордир. У дард бўлган қаноти билан ўзини сақлайди, шунинг учун уни бутунлай ботирсин».