حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ كَأَنَّمَا عَلَى رُءُوسِهِمُ الطَّيْرُ فَسَلَّمْتُ ثُمَّ قَعَدْتُ فَجَاءَ الأَعْرَابُ مِنْ هَا هُنَا وَهَا هُنَا فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَتَدَاوَى فَقَالَ " تَدَاوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمْ يَضَعْ دَاءً إِلاَّ وَضَعَ لَهُ دَوَاءً غَيْرَ دَاءٍ وَاحِدٍ الْهَرَمُ " .
Бизга Ҳафс ибн Умар ан-Намарий ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, Зиёд ибн Илоқадан, Усома ибн Шарикдан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим, ашоблари гўё бошларида қуш тургандек (сукут сақлаб) ўтиришарди. Мен салом бердим, сўнг ўтирдим. Кейин бадавий араблар у ер-бу ердан келишди ва: «Эй Расулуллаҳ, даволанайликми?» дейишди. У деди: «Даволанинглар, чунки Аллаҳ азза ва жалла биронта дардни туширса, албатта унга даво ҳам туширган, фақат бир дард бундан мустасно — қарилик».