حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ مُطَرِّفٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْكَىِّ فَاكْتَوَيْنَا فَمَا أَفْلَحْنَ وَلاَ أَنْجَحْنَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَانَ يَسْمَعُ تَسْلِيمَ الْمَلاَئِكَةِ فَلَمَّا اكْتَوَى انْقَطَعَ عَنْهُ فَلَمَّا تَرَكَ رَجَعَ إِلَيْهِ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, Собитдан, Мутаррифдан, Имрон ибн Ҳусайндан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам доғлаш (кайй) дан қайтарди, биз доғлатдик, аммо на ютуққа эришдик, на муваффақ бўлдик. Абу Довуд деди: У (Имрон) малоикаларнинг саломини эшитар эди, доғлатгач ундан узилиб қолди, (доғлашни) тарк этгач яна унга қайтди.