حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ زَيْدٍ، - يَعْنِي ابْنَ أَسْلَمَ - أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، كَانَ يَصْبُغُ لِحْيَتَهُ بِالصُّفْرَةِ حَتَّى تَمْتَلِئَ ثِيَابُهُ مِنَ الصُّفْرَةِ فَقِيلَ لَهُ لِمَ تَصْبُغُ بِالصُّفْرَةِ فَقَالَ إِنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْبُغُ بِهَا وَلَمْ يَكُنْ شَىْءٌ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْهَا وَقَدْ كَانَ يَصْبُغُ بِهَا ثِيَابَهُ كُلَّهَا حَتَّى عِمَامَتَهُ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ал-Қаънабий, унга Абдулазиз — яъни Ибн Муҳаммад — Зайддан — яъни Ибн Аслам — ривоят қилдики, Ибн Умар соқолини сарёқ (сариқ)га шундай бўяр эдики, кийимлари сариқликка тўлиб кетарди. Унга: «Нега сарёққа бўяйсан?» дейилди. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни у билан бўяётганини кўрдим ва унга ундан севимлироқ нарса йўқ эди. У ҳатто барча кийимларини, ҳатто салласини ҳам у билан бўярди.