حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ قَامَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمًا فَمَا تَرَكَ شَيْئًا يَكُونُ فِي مَقَامِهِ ذَلِكَ إِلَى قِيَامِ السَّاعَةِ إِلاَّ حَدَّثَهُ حَفِظَهُ مَنْ حَفِظَهُ وَنَسِيَهُ مَنْ نَسِيَهُ قَدْ عَلِمَهُ أَصْحَابُهُ هَؤُلاَءِ وَإِنَّهُ لَيَكُونُ مِنْهُ الشَّىْءُ فَأَذْكُرُهُ كَمَا يَذْكُرُ الرَّجُلُ وَجْهَ الرَّجُلِ إِذَا غَابَ عَنْهُ ثُمَّ إِذَا رَآهُ عَرَفَهُ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарийр Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Ҳузайфадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг орамизда туриб нутқ сўзлади. У ўша турган жойида Қиёмат қойим бўлгунига қадар бўладиган ҳеч бир нарсани айтмасдан қолдирмади, балки барчасини баён қилди. Уни ёдлаб қолган ёдлаб қолди, унутган унутди. Менинг мана шу саҳобаларим уни билиб олдилар. Албатта ундан бирор нарса юз беради, мен уни худди бир киши бошқа кишининг юзини ғойиб бўлганда эслаб, кейин уни кўрганда таниганидек эслайман.