حَدَّثَنَا عَبَّاسٌ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ ثَابِتِ بْنِ ثَوْبَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَكْحُولٍ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ يُخَامِرَ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عُمْرَانُ بَيْتِ الْمَقْدِسِ خَرَابُ يَثْرِبَ وَخَرَابُ يَثْرِبَ خُرُوجُ الْمَلْحَمَةِ وَخُرُوجُ الْمَلْحَمَةِ فَتْحُ قُسْطَنْطِينِيَّةَ وَفَتْحُ الْقُسْطَنْطِينِيَّةِ خُرُوجُ الدَّجَّالِ " . ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى فَخِذِ الَّذِي حَدَّثَ - أَوْ مَنْكِبِهِ - ثُمَّ قَالَ إِنَّ هَذَا لَحَقٌّ كَمَا أَنَّكَ هَا هُنَا أَوْ كَمَا أَنَّكَ قَاعِدٌ . يَعْنِي مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ .
Бизга Аббос ал-Анбарий ривоят қилди, бизга Ҳошим ибнул-Қосим ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Собит ибн Савбон ривоят қилди, у отасидан, у Макҳулдан, у Жубайр ибн Нуфайрдан, у Молик ибн Юхомирдан, у Муоз ибн Жабалдан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Байтул-Мақдиснинг ободлашуви Ясрибнинг вайрон бўлишидир, Ясрибнинг вайрон бўлиши жанг (малҳама)нинг чиқишидир, жангнинг чиқиши Константиниянинг фатҳ бўлишидир, Константиниянинг фатҳи Дажжолнинг чиқишидир» деди. Сўнг у қўлини ўзига (ҳадисни) сўзлаб берган кишининг сони — ёки елкаси — устига уриб: ‹Албатта, бу сен мана шу ерда бўлганинг каби — ёки сен ўтирганинг каби — ҳақиқатдир› деди. Яъни Муоз ибн Жабални назарда тутди.