حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ صُهْبَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْخَذْفِ قَالَ " إِنَّهُ لاَ يَصِيدُ صَيْدًا وَلاَ يَنْكَأُ عَدُوًّا وَإِنَّمَا يَفْقَأُ الْعَيْنَ وَيَكْسِرُ السِّنَّ " .
Бизга Ҳафс ибн Умар ҳадис айтди, бизга Шуъба ҳадис айтди, у Қатодадан, у Уқба ибн Суҳбондан, у Абдуллаҳ ибн Муғаффалдан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хазф (тош отиш)дан қайтардилар ва айтдилар: «Албатта у на овни овлайди, на душманга зарба беради, балки фақат кўзни кўр қилади ва тишни синдиради.»