حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ الْمُنْذِرِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ امْرَأَةً، قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي جَارَةً - تَعْنِي ضَرَّةً - هَلْ عَلَىَّ جُنَاحٌ إِنْ تَشَبَّعْتُ لَهَا بِمَا لَمْ يُعْطِ زَوْجِي قَالَ " الْمُتَشَبِّعُ بِمَا لَمْ يُعْطَ كَلاَبِسِ ثَوْبَىْ زُورٍ " .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд Ҳишом ибн Урвадан, у Фотима бинти Мунзирдан, у Асмо бинти Абу Бакрдан ривоят қилдики, бир аёл: «Эй Расулуллаҳ, менинг бир қўшним — яъни кундошим — бор. Эрим бермаган нарса билан ўзимни тўқ кўрсатишимда менга гуноҳ борми?» деди. У: «Берилмаган нарса билан ўзини тўқ кўрсатувчи — икки ёлғон либосни кийганга ўхшайди» деди.