حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الصَّبَّاحِ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، عَنْ وَرْقَاءَ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَلَى الصَّدَقَةِ فَمَنَعَ ابْنُ جَمِيلٍ وَخَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ وَالْعَبَّاسُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا يَنْقِمُ ابْنُ جَمِيلٍ إِلاَّ أَنْ كَانَ فَقِيرًا فَأَغْنَاهُ اللَّهُ وَأَمَّا خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فَإِنَّكُمْ تَظْلِمُونَ خَالِدًا فَقَدِ احْتَبَسَ أَدْرَاعَهُ وَأَعْتُدَهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأَمَّا الْعَبَّاسُ عَمُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَهِيَ عَلَىَّ وَمِثْلُهَا " . ثُمَّ قَالَ " أَمَا شَعَرْتَ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ الأَبِ " . أَوْ " صِنْوُ أَبِيهِ " .
Бизга ал-Ҳасан ибн ас-Саббоҳ ривоят қилди, бизга Шабаба Варқодан, у Абуз-Зиноддан, у ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Умар ибн ал-Хаттобни садақа (йиғиш) учун юборди. Шунда Ибн Жамил, Холид ибн ал-Валид ва ал-Аббос беришдан бош тортди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Ибн Жамил камбағал бўлиб, Аллаҳ уни бой қилганидан бошқа сабабдан эътироз қилмаяпти. Холид ибн ал-Валидга келсак, сизлар Холидга зулм қиляпсизлар, чунки у зирҳлари ва жанг анжомларини Аллаҳ йўлида вақф қилган. Ал-Аббосга келсак — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг амакиси — у менингдир ва яна шунча билан (мен тўлайман).» Кейин деди: «Билмайсанми, кишининг амакиси отанинг эгизагидир.» Ёки: «отасининг эгизагидир.»