حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، قَالَ حَدَّثَنِي التَّيْمِيُّ، عَنْ بَكْرٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ الْعَتَمَةَ فَقَرَأَ {إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ} فَسَجَدَ فَقُلْتُ مَا هَذِهِ قَالَ سَجَدْتُ بِهَا خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَزَالُ أَسْجُدُ بِهَا حَتَّى أَلْقَاهُ.
Мусаддад бизга айтди: Язид ибн Зурайъ бизга айтди: Таймий менга айтди, Бакрдан, у Абу Рофиъдан: У деди: Мен Абу Ҳурайра билан хуфтон (Атама)ни ўқидим, у ‹Изас-самоу-ншаққат›ни ўқиб сажда қилди. Мен: ‹Бу нима?› дедим. У: ‹Мен Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ортида бунга сажда қилганман, шунинг учун у зотга йўлиқгунимча бунда сажда қилавераман›, деди.