حَدَّثَنَا الصَّلْتُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مَهْدِيٌّ، عَنْ وَاصِلٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، رَأَى رَجُلاً لاَ يُتِمُّ رُكُوعَهُ وَلاَ سُجُودَهُ، فَلَمَّا قَضَى صَلاَتَهُ قَالَ لَهُ حُذَيْفَةُ مَا صَلَّيْتَ ـ قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَالَ ـ وَلَوْ مُتَّ مُتَّ عَلَى غَيْرِ سُنَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم.
Салт ибн Муҳаммад бизга айтди: Маҳдий бизга айтди, Восилдан, у Абу Воилдан, у Ҳузайфадан: У бир кишини — рукусини ва саждасини тўкис қилмаётганини — кўрди. У намозни тугатганида, Ҳузайфа унга: ‹Сен намоз ўқимадинг — (рови) у шундай деди деб ўйлайман — агар (шу ҳолда) ўлсанг, Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннатидан бошқасида ўлган бўласан›, деди.