حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي حَازِمِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَهَبَ إِلَى بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ لِيُصْلِحَ بَيْنَهُمْ فَحَانَتِ الصَّلاَةُ فَجَاءَ الْمُؤَذِّنُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ أَتُصَلِّي لِلنَّاسِ فَأُقِيمَ قَالَ نَعَمْ. فَصَلَّى أَبُو بَكْرٍ، فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسُ فِي الصَّلاَةِ، فَتَخَلَّصَ حَتَّى وَقَفَ فِي الصَّفِّ، فَصَفَّقَ النَّاسُ ـ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ لاَ يَلْتَفِتُ فِي صَلاَتِهِ ـ فَلَمَّا أَكْثَرَ النَّاسُ التَّصْفِيقَ الْتَفَتَ فَرَأَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَأَشَارَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنِ امْكُثْ مَكَانَكَ، فَرَفَعَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ يَدَيْهِ، فَحَمِدَ اللَّهَ عَلَى مَا أَمَرَهُ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ ذَلِكَ، ثُمَّ اسْتَأْخَرَ أَبُو بَكْرٍ حَتَّى اسْتَوَى فِي الصَّفِّ، وَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى، فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ " يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَثْبُتَ إِذْ أَمَرْتُكَ ". فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ مَا كَانَ لاِبْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يُصَلِّيَ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا لِي رَأَيْتُكُمْ أَكْثَرْتُمُ التَّصْفِيقَ مَنْ رَابَهُ شَىْءٌ فِي صَلاَتِهِ فَلْيُسَبِّحْ، فَإِنَّهُ إِذَا سَبَّحَ الْتُفِتَ إِلَيْهِ، وَإِنَّمَا التَّصْفِيقُ لِلنِّسَاءِ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Абу Ҳозим ибн Динордан, у Саҳл ибн Саъд Соидийдан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Бану Амр ибн Авфнинг орасини ислоҳ қилиш учун бордилар. Намоз вақти бўлди. Муаззин Абу Бакрнинг олдига келиб: ‹Одамларга намоз ўқиб берасизми, иқомат айтайми?› деди. У: ‹Ҳа›, деди. Абу Бакр намоз ўқиди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келдилар, одамлар намозда эдилар. У зот (сафлар орасидан) ўтиб сафда турдилар. Одамлар (қўл) чапак чалдилар — Абу Бакр намозида (орқага) ўгирилмас эди. Одамлар чапакни кўпайтирганларида, у ўгирилиб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: ‹Жойингда тур›, деб ишора қилдилар. Абу Бакр розияллаҳу анҳу қўлларини кўтариб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга бундай буюрганларига Аллаҳга ҳамд айтди, сўнг Абу Бакр орқага чекиниб сафга тенглашди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам олдинга ўтиб намоз ўқидилар. (Намоздан) қайтганларида: «Эй Абу Бакр, мен сенга буюрганимда жойингда туришдан сени нима тўсди?» дедилар. Абу Бакр: ‹Ибн Абу Қуҳофага Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларида намоз ўқиш лойиқ эмас эди›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизларга нима бўлдики, чапакни кўпайтирдингиз? Кимнинг намозида бирор нарса (хатолик) юз берса, ‹субҳаналлаҳ› десин, чунки у ‹субҳаналлаҳ› деса, унга (эътибор билан) ўгирилади. Чапак эса фақат аёллар учундир», дедилар.