حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، قَالَ حَدَّثَنِي الْبَرَاءُ ـ وَهْوَ غَيْرُ كَذُوبٍ ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. لَمْ يَحْنِ أَحَدٌ مِنَّا ظَهْرَهُ حَتَّى يَقَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَاجِدًا، ثُمَّ نَقَعُ سُجُودًا بَعْدَهُ.
Мусаддад бизга айтди: Яҳё ибн Саъид бизга айтди, Суфёндан: Абу Ишоқ менга айтди: Абдуллаҳ ибн Язид менга айтди: Барў — у ёлғончи эмас — менга айтди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганларида, биздан ҳеч ким Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саждага тушмагунча белини эгмас эди, сўнг ундан кейин саждага тушар эдик.