حَدَّثَنَا عَيَّاشٌ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ، وَإِذَا رَكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ، وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. رَفَعَ يَدَيْهِ، وَإِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ رَفَعَ يَدَيْهِ. وَرَفَعَ ذَلِكَ ابْنُ عُمَرَ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. رَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَرَوَاهُ ابْنُ طَهْمَانَ عَنْ أَيُّوبَ وَمُوسَى بْنِ عُقْبَةَ مُخْتَصَرًا.
Айёш бизга айтди: Абдул-Аъло бизга айтди: Убайдуллаҳ бизга айтди, Нофиъдан: Ибн Умар намозга кирса, такбир айтиб қўлларини кўтарар, руку қилса қўлларини кўтарар, ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деса қўлларини кўтарар, икки ракатдан (сўнг қиёмга) турса қўлларини кўтарар эди. Ибн Умар буни Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васалламга нисбат берди (марфуъ қилди). Буни Ҳаммод ибн Салама Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. Ибн Таҳмон эса уни Айюб ва Мусо ибн Уқбадан қисқартирилган ҳолда ривоят қилди.