حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَرَمِيُّ بْنُ عُمَارَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ سُلَيْمٍ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ أَشْهَدُ عَلَى أَبِي سَعِيدٍ قَالَ أَشْهَدُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْغُسْلُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَاجِبٌ عَلَى كُلِّ مُحْتَلِمٍ، وَأَنْ يَسْتَنَّ وَأَنْ يَمَسَّ طِيبًا إِنْ وَجَدَ ". قَالَ عَمْرٌو أَمَّا الْغُسْلُ فَأَشْهَدُ أَنَّهُ وَاجِبٌ، وَأَمَّا الاِسْتِنَانُ وَالطِّيبُ فَاللَّهُ أَعْلَمُ أَوَاجِبٌ هُوَ أَمْ لاَ، وَلَكِنْ هَكَذَا فِي الْحَدِيثِ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ هُوَ أَخُو مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ وَلَمْ يُسَمَّ أَبُو بَكْرٍ هَذَا. رَوَاهُ عَنْهُ بُكَيْرُ بْنُ الأَشَجِّ وَسَعِيدُ بْنُ أَبِي هِلاَلٍ وَعِدَّةٌ. وَكَانَ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ يُكْنَى بِأَبِي بَكْرٍ وَأَبِي عَبْدِ اللَّهِ.
Али бизга айтди: Ҳарамий ибн Умора бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абу Бакр ибн Мункадирдан: Амр ибн Сулайм Ансорий менга айтди: У деди: Мен Абу Саъидга гувоҳлик бераман, у: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга гувоҳлик бераман, у зот: ‹Жума куни ғусл қилиш ҳар балоғатга етган кишига вожиб, ва мисвок ишлатиши ва — агар топса — хушбўйлик суртиши (суннат)›, дедилар›, деди. Амр деди: Ғуслга келса, мен унинг вожиб эканига гувоҳлик бераман; мисвок ва хушбўйлик (атир)га келса, у вожибми ёки йўқми — Аллаҳ билувчироқ, аммо ҳадисда шундай (келган). Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: У (Абу Бакр) Муҳаммад ибн Мункадирнинг укаси, бу Абу Бакр (нинг исми) зикр қилинмаган. Ундан буни Букайр ибн Ашаж, Саъид ибн Абу Ҳилол ва бир неча киши ривоят қилди. Муҳаммад ибн Мункадир ‹Абу Бакр› ва ‹Абу Абдуллаҳ› деб куняланар эди.