حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو، قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، قَالَ حَدَّثَنَا جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ نُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ أَقْبَلَتْ عِيرٌ تَحْمِلُ طَعَامًا، فَالْتَفَتُوا إِلَيْهَا حَتَّى مَا بَقِيَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً، فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا}
Муовия ибн Амр бизга айтди: Зоида бизга айтди, Ҳусайндан, у Салим ибн Абул-Жаъддан: Жобир ибн Абдуллаҳ бизга айтди: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқиётган эдик, шу пайт таом олиб келадиган бир карвон келди. Одамлар унга ўгирилди, ҳатто Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўн икки кишидан бошқаси қолмади. Шунда мана бу оят нозил бўлди: «Улар бир савдо ёки ўйин-кулги кўрсалар, унга тарқалиб кетдилар ва сени тик турган ҳолда қолдирдилар».