حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، قَالَ أَخْبَرَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، قَالَ أَصَابَتِ النَّاسَ سَنَةٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ عَلَى الْمِنْبَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ قَامَ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَلَكَ الْمَالُ وَجَاعَ الْعِيَالُ، فَادْعُ اللَّهَ لَنَا أَنْ يَسْقِيَنَا. قَالَ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ، وَمَا فِي السَّمَاءِ قَزَعَةٌ، قَالَ فَثَارَ سَحَابٌ أَمْثَالُ الْجِبَالِ، ثُمَّ لَمْ يَنْزِلْ عَنْ مِنْبَرِهِ حَتَّى رَأَيْتُ الْمَطَرَ يَتَحَادَرُ عَلَى لِحْيَتِهِ، قَالَ فَمُطِرْنَا يَوْمَنَا ذَلِكَ، وَفِي الْغَدِ وَمِنْ بَعْدِ الْغَدِ وَالَّذِي يَلِيهِ إِلَى الْجُمُعَةِ الأُخْرَى، فَقَامَ ذَلِكَ الأَعْرَابِيُّ أَوْ رَجُلٌ غَيْرُهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، تَهَدَّمَ الْبِنَاءُ وَغَرِقَ الْمَالُ، فَادْعُ اللَّهَ لَنَا. فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ وَقَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا ". قَالَ فَمَا جَعَلَ يُشِيرُ بِيَدِهِ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ السَّمَاءِ إِلاَّ تَفَرَّجَتْ حَتَّى صَارَتِ الْمَدِينَةُ فِي مِثْلِ الْجَوْبَةِ، حَتَّى سَالَ الْوَادِي ـ وَادِي قَنَاةَ ـ شَهْرًا. قَالَ فَلَمْ يَجِئْ أَحَدٌ مِنْ نَاحِيَةٍ إِلاَّ حَدَّثَ بِالْجَوْدِ.
Муҳаммад ибн Муқотил бизга айтди: Абдуллаҳ ибн Муборак бизга хабар берди: Авзоий бизга хабар берди: Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳа Ансорий бизга айтди: Анас ибн Молик менга айтди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида одамларга қаҳатчилик (йили) юз берди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам жума куни минбарда хутба қилаётган чогда, бир аъробий туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, мол ҳалок бўлди, оила оч қолди, биз учун Аллаҳга дуо қилинг, бизга (ёмғир) ёғдирсин› деди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтардилар, осмонда бир парчача булут (ҳам) йўқ эди. У деди: Тоғлар каби булут пайдо бўлди, сўнг минбаридан тушмасларидан олдин мен ёмғирни у зотнинг соқолларига оқиб тушаётганини кўрдим. У деди: Биз ўша кунимиз, эртаси, индини ва ундан кейинги (кун) — кейинги жумагача — ёмғирда қолдик. Ўша аъробий ёки бошқа бир киши туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, бино қулади, мол (сувда) чўкди, биз учун Аллаҳга дуо қилинг› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтариб: «Аллаҳим, атрофимизга, устимизга эмас» дедилар. У деди: У зот қайси осмон томонига қўли билан ишора қилса, у очилар эди, ҳатто Мадина (осмони) чуқурлик (очиқ жой) каби бўлиб қолди, ҳатто Қанот водийси бир ой оқди. У деди: Бирор томондан ҳеч ким келмас эдики, мўл ёмғирни айтмаса.