حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو ضَمْرَةَ، أَنَسُ بْنُ عِيَاضٍ قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَذْكُرُ أَنَّ رَجُلاً، دَخَلَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ مِنْ باب كَانَ وُجَاهَ الْمِنْبَرِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَلَكَتِ الْمَوَاشِي وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ، فَادْعُ اللَّهَ يُغِيثُنَا. قَالَ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اسْقِنَا، اللَّهُمَّ اسْقِنَا، اللَّهُمَّ اسْقِنَا ". قَالَ أَنَسٌ وَلاَ وَاللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ مِنْ سَحَابٍ وَلاَ قَزَعَةً وَلاَ شَيْئًا، وَمَا بَيْنَنَا وَبَيْنَ سَلْعٍ مِنْ بَيْتٍ وَلاَ دَارٍ، قَالَ فَطَلَعَتْ مِنْ وَرَائِهِ سَحَابَةٌ مِثْلُ التُّرْسِ، فَلَمَّا تَوَسَّطَتِ السَّمَاءَ انْتَشَرَتْ ثُمَّ أَمْطَرَتْ. قَالَ وَاللَّهِ مَا رَأَيْنَا الشَّمْسَ سِتًّا، ثُمَّ دَخَلَ رَجُلٌ مِنْ ذَلِكَ الْبَابِ فِي الْجُمُعَةِ الْمُقْبِلَةِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ، فَاسْتَقْبَلَهُ قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَلَكَتِ الأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ، فَادْعُ اللَّهَ يُمْسِكْهَا، قَالَ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا، اللَّهُمَّ عَلَى الآكَامِ وَالْجِبَالِ وَالآجَامِ وَالظِّرَابِ وَالأَوْدِيَةِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ ". قَالَ فَانْقَطَعَتْ وَخَرَجْنَا نَمْشِي فِي الشَّمْسِ. قَالَ شَرِيكٌ فَسَأَلْتُ أَنَسًا أَهُوَ الرَّجُلُ الأَوَّلُ قَالَ لاَ أَدْرِي.
Муҳаммад бизга айтди: Абу Замра Анас ибн Иёз бизга хабар берди: Шарик ибн Абдуллаҳ ибн Абу Намир бизга айтди, у Анас ибн Моликни зикр қилаётганини эшитди: Бир киши жума куни минбарга рўпара бўлган эшикдан кирди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тик туриб хутба қилаётган эдилар. У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга тик турган ҳолда рўпара бўлиб: ‹Ё Расулуллаҳ, мол-моллар ҳалок бўлди, йўллар узилди (юриб бўлмас бўлди), Аллаҳга дуо қилинг, бизга (ёмғир) ёғдирсин› деди. У (Анас) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтариб: «Аллаҳим, бизга сув бер; Аллаҳим, бизга сув бер; Аллаҳим, бизга сув бер», дедилар. Анас деди: Аллаҳга қасамки, биз осмонда на булут, на бир парчача булут, на бирор нарса кўрмаётган эдик, биз билан Салъ (тоғи) орасида на уй, на ҳовли (бино) бор эди. У деди: Унинг ортидан қалқондек бир булут чиқди, осмоннинг ўртасига етганида тарқалди, сўнг ёмғир ёғди. У деди: Аллаҳга қасамки, биз олти (кун) қуёшни кўрмадик. Сўнг кейинги жумада ўша эшикдан бир киши кирди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тик туриб хутба қилаётган эдилар. У зотга тик турган ҳолда рўпара бўлиб: ‹Ё Расулуллаҳ, моллар ҳалок бўлди, йўллар узилди, Аллаҳга дуо қилинг, уни (ёмғирни) ушлаб турсин› деди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтариб: «Аллаҳим, атрофимизга, устимизга эмас; Аллаҳим, дўнгликларга, тоғларга, тўқайзорларга, қирларга, водийларга ва дарахт ўсадиган жойларга», дедилар. У деди: (Ёмғир) тўхтади ва биз қуёшда юриб чиқдик. Шарик деди: Мен Анасдан: ‹У биринчи кишими?› деб сўрадим. У: ‹Билмайман› деди.