حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَحَطَ الْمَطَرُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَسْقِيَنَا. فَدَعَا فَمُطِرْنَا، فَمَا كِدْنَا أَنْ نَصِلَ إِلَى مَنَازِلِنَا فَمَا زِلْنَا نُمْطَرُ إِلَى الْجُمُعَةِ الْمُقْبِلَةِ. قَالَ فَقَامَ ذَلِكَ الرَّجُلُ أَوْ غَيْرُهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَصْرِفَهُ عَنَّا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا ". قَالَ فَلَقَدْ رَأَيْتُ السَّحَابَ يَتَقَطَّعُ يَمِينًا وَشِمَالاً يُمْطَرُونَ وَلاَ يُمْطَرُ أَهْلُ الْمَدِينَةِ.
Мусаддад бизга айтди: Абу Авона бизга айтди, Қатодадан, у Анасдан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам жума куни хутба қилаётган чогда, бир киши келиб: ‹Ё Расулуллаҳ, ёмғир қуриб қолди (ёғмади), Аллаҳга дуо қилинг, бизга (ёмғир) ёғдирсин› деди. У зот дуо қилдилар, бизга ёмғир ёғди, биз манзилларимизга зўрға етиб олдик, кейинги жумагача тўхтовсиз ёмғир ёғди. У деди: Ўша киши ёки бошқаси туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, Аллаҳга дуо қилинг, уни биздан кетказсин› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳим, атрофимизга, устимизга эмас», дедилар. У деди: Мен булутни ўнг ва чап томонга бўлиниб кетганини кўрдим, (атрофдагилар) ёмғир остида бўлар, Мадина аҳлига эса ёмғир ёғмас эди.