حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ أَبِي مُسْلِمٍ، عَنْ طَاوُسٍ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ يَتَهَجَّدُ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ قَيِّمُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ وَلَكَ الْحَمْدُ، لَكَ مُلْكُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ نُورُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ الْحَقُّ، وَوَعْدُكَ الْحَقُّ، وَلِقَاؤُكَ حَقٌّ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ، وَالْجَنَّةُ حَقٌّ، وَالنَّارُ حَقٌّ، وَالنَّبِيُّونَ حَقٌّ، وَمُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم حَقٌّ، وَالسَّاعَةُ حَقٌّ، اللَّهُمَّ لَكَ أَسْلَمْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَإِلَيْكَ أَنَبْتُ، وَبِكَ خَاصَمْتُ، وَإِلَيْكَ حَاكَمْتُ، فَاغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ، وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ، أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ ـ أَوْ لاَ إِلَهَ غَيْرُكَ ـ ". قَالَ سُفْيَانُ وَزَادَ عَبْدُ الْكَرِيمِ أَبُو أُمَيَّةَ " وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ". قَالَ سُفْيَانُ قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ أَبِي مُسْلِمٍ سَمِعَهُ مِنْ طَاوُسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Сулаймон ибн Абу Муслим бизга айтди, Товусдан: У Ибн Аббос розияллаҳу анҳумани эшитди: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси таҳажжудга турсалар: «Аллаҳумма лакал-ҳамд, анта қаййимус-самавати вал-арзи ва ман фиҳинна ва лакал-ҳамд, лака мулкус-самавати вал-арзи ва ман фиҳинна, ва лакал-ҳамд, анта нурус-самавати вал-арз, ва лакал-ҳамд, антал-ҳаққ, ва ваъдукал-ҳаққ, ва лиқоука ҳаққ, ва қовлука ҳаққ, вал-жаннату ҳаққ, ван-нару ҳаққ, ван-набийюна ҳаққ, ва Муҳаммадун соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаққ, вас-саъату ҳаққ. Аллаҳумма лака асламту, ва бика аманту, ва алайка таваккалту, ва илайка анабту, ва бика хосамту, ва илайка ҳакамту, фағфир ли ма қоддамту ва ма аххорту, ва ма асрорту ва ма аъланту, антал-муқаддиму ва антал-муаххир, ла илаҳа илла анта — ёки: ла илаҳа ғайрук (Аллаҳим, ҳамд Сенга. Сен осмонлар, ер ва улардаги (мавжудот)ни тутиб турувчисан, ҳамд Сенга. Осмонлар, ер ва улардаги мулк Сеники, ҳамд Сенга. Сен осмонлар ва ернинг нурисан, ҳамд Сенга. Сен Ҳақсан, ваъданг ҳақ, Сенга йўлиқиш ҳақ, сўзинг ҳақ, жаннат ҳақ, дўзах ҳақ, пайғамбарлар ҳақ, Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақ, қиёмат ҳақ. Аллаҳим, Сенга таслим бўлдим, Сенга иймон келтирдим, Сенга таваккал қилдим, Сенга қайтдим, Сен (билан) тортишдим, Сенга ҳакам қилдим. Аввал қилган ва кейин қилган, яширган ва ошкора қилган (гуноҳ)ларимни мағфират қил. Сен олдинга сурувчисан, Сен кейинга сурувчисан, Сендан ўзга илоҳ йўқ)», дер эдилар. Суфён деди: Абдулкарим Абу Умайя зиёда қилди: ‹ва ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ›. Суфён деди: Сулаймон ибн Абу Муслим уни Товусдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитди.